Gisteren reed ik met Hans de Lamaroma op, een berg die hoog boven onze vallei uittorent.
Hoe verder we omhoog reden, hoe stiller het werd. De lucht werd dunner, het uitzicht wijder.
Alsof we stap voor stap een andere werkelijkheid binnenreden — eentje waarin alles trager, lichter en zuiverder voelt.
Helemaal boven, op wat Hans een krachtplek noemt, begon iets bijzonders.
Hans wilde me laten ervaren dmv een ritueel wat we ook met onze deelnemers doen op de laatste dag van onze transformatieve retraite: de kracht van intentie. Niet alleen erover praten of mediteren, maar het écht voelen, waarnemen — en zelfs zien.
Hij vroeg me om me te verbinden met mijn intentie.
Ik stond daar, omringd door de stilte van de bergen, met de zon op mijn gezicht en een lichte wind die langs me heen streek.
Mijn intentie was helder, al was hij de laatste tijd wat verschoven. Ik merkte de afgelopen weken dat ik wat afdreef van mijn kern, van mijn hart. Afgeleid door omstandigheden, mensen, beweging om me heen. En hoewel ik weet dat onstabiliteit ook bij het leven hoort, voelde ik een verlangen om terug te keren — naar mijn centrum, mijn hart, mijn eigen richting.
Ik ademde diep in, sloot mijn ogen en liet dat verlangen door me heen stromen. En toen gebeurde er iets dat ik niet verwachtte. Het was alsof de energie van mijn intentie beantwoord werd — zachtjes, maar beslist. Een subtiele beweging, een trilling, een bevestiging: ja, dit is je richting.
Op de weg terug naar beneden voelde ik me stiller, helderder, steviger. Misschien is dat wat intentie werkelijk is: geen gedachte of wens, maar een herinnering aan wie je bent. Een thuiskomen in jezelf.
Dit moment boven op de Lamaroma raakte me diep. En het bevestigde opnieuw wat we in onze retraite steeds ervaren: dat er een veld is waarin alles met elkaar verbonden is en dat je, door je hart te openen en je intentie te voelen, de richting van je leven kunt veranderen.
Dit was een voorproefje van wat we tijdens onze vierdaagse transformatieve retraite ‘Zon, Ziel en Zingeving’ beleven. Geen yogaretraite, maar een innerlijke reis van hoofd naar hart, van zoeken naar vinden, van verlangen naar vervulling.
In liefde Ariane…ook namens Hans.
0 reacties